Minimalizm

Biz sahip olduğumuz şeylerden daha fazlasıyız. En önemlisi eşyalarımız değiliz. Cüzdanımız , ev eşyalarımız , kullanmadığımız ayakkabılarımız , pahalı çantalarımız hatta hatırası var diye saklanan birçok eşyalarımız bile geçici. Duygusal olarak bağ kurulan eşyaların duygusu bile   zamanın acımasız devinimi ile etkisini kaybediyorken  biz hayatımızda bize iyi gelmeyen yükler , eşyalar  ve hatta insanları neden tutuyoruz? Gün gelir en profesyonel arşivlerdeki fotoğraflar bile silinebilir ; burada tek anlamlı şey iz bırakmaktır . Aslolan tek şey hafızalarda kalan hislerdir . Minimalizm bir yaşam biçimi tercihidir. Önemli olanlar uğruna önemsizlerden vazgeçme öğretisidir . Ama bunun özgüllüğü kişiye göre değişir. Özetle minimalistler mutluluğu nesnelerde değil hayatın kendisinde bulanlardır. Bu akımı yaşam tarzı haline getirmek için minimalist bir kafa yapısı gerekir. Bir insan evinde , işinde ve hatta ilişkilerinde neyse bir bütün olarak odur . Gösteriş bağımlısı bir ruhun varsa minimalist bir mimaride sen; sen olamazsın . Bir mekana yaşam veren onun içinde yaşayan insanlardır .  Kafamın sağlıkçı tarafından bildirmek gerekirse , mesela hastasını sadece göz teması kurarak dinleyen bir hekim düşünelim . ‘yararlı olamıyorsan zarar verme’ yeminini benimsemiş olarak karmaşık prosedürlerden arınıp bu yolda ilerlemekle sağlıkta minimal yaşamla harika bir şifa enerjisi yayabilir . Minimalizmin en önemli etabı kalpten benimsenmiş olmasıdır . Kalplerde minimalizm ne hoştur ki Sade’ce birini sevmek , sadece birine duygu beslemek ve enerji vermek ne kadar da anlamalı ve ilişkisel sorunları ortadan kaldırabilecek bir kavram . Beslediğin duygunun hakkını vererek gösterişten uzak ; ve görünür olma kaygısı gütmeden net bir sevgiyle net bir yaşam sürmek …Sen daha iyilerine layıksın öğretileri havalarda uçuşurken ; iyi günde kötü günde olanın yanında olduğun gibi kalmak ne kadar da değerli. Sadakat her zaman daha iyi ihtimallerin var olduğu bir ortamda ; orada kalabilmeyi bilmektir . Yani sevmek sade’ce sevmektir. Sadece bunu hissedebilecek sade bir kalbin olması yeterlidir . Yaşamın en meydan okuyucu tarafları hayatın ironilerine rağmen yürüyüp geçmektir kendi yolunda . Dünyadaki karanlık bazı adaletsizliklere şahit olup ışığını söndürmesine izin vermemek için. Mutlu olman beklenen bir günde üzgün ; lüks bir tatil mekanında sıkışmış, ideal aile tablosu görünümlü yaşamında tatsız , heyecanlı olman gereken bir anda donuk , etkileşimi bol bir sosyal ortamda yalnız hissediyor olabilirsin . Sadece farket ; olanı , biteni ve ne yaşadığını. Yeterki ruhunla bedenin aynı yerde olsun.  İç coğrafyanda fırtınalar koparken ; dış görünüşündeki iyi halinle yaşamayı öğrenmedin mi henüz … Hepsi olabilir ; önemli olan hislerinle uyumlu gerçek bir hayat yaşıyor olmaktır .  Ne olursa olsun yaşamını  sahiplen ; nefes al ; zihnini boşalt , az konuş ; ruhunla , bedeninle , ilerleyişinle ifade et minimal kendini …